Mapa Warszawy

Warszawa (nazwa formalna: miasto stołeczne Warszawa) to miasto w centralnej Polsce, na Mazowszu; od 1596 r. stolica Polski. Ważny ośrodek naukowy, kulturalny, polityczny oraz gospodarczy. Największe pod względem liczby ludności (1 692 854 mieszkańców w grudniu 2004) i powierzchni (517,90 km²) miasto w Polsce. W Warszawie mieszczą się siedziby parlamentu, prezydenta RP i władz centralnych. Warszawa jest także stolicą województwa mazowieckiego.

Podział administracyjny Od kwietnia 1994 Warszawa była związkiem komunalnym 11 gmin: Warszawa-Centrum, Warszawa-Białołęka, Warszawa-Targówek, Warszawa-Rembertów, Warszawa-Wawer, Warszawa-Wilanów, Warszawa-Ursynów, Warszawa-Włochy, Warszawa-Ursus, Warszawa-Bemowo, Warszawa-Bielany. W wyniku reform wprowadzonych przez tzw. Ustawę warszawską, od 27 października 2002 Warszawa stanowi tylko jedną gminę na prawach powiatu. Dotychczasowe gminy mają status dzielnic. Ponadto granice Warszawy poszerzyły się o niezależną dotychczas gminę Wesoła. Na dzień 30 września 2003 Warszawę zamieszkiwało 1 689 648 osób, w tym 908 814 kobiet i 780 834 mężczyzn. Najgęściej zaludnione było Śródmieście (8772 osób/km²), a najrzadziej - Wilanów (355 osób/km²). Średnia dla całego miasta to 3258 osób/km². Obecnie Warszawa podzielona jest na 18 okręgów administracyjnych zwanych dzielnicami. Każda z nich posiada ograniczone kompetencje samorządowe.

Historia Warszawy, stolicy i największego miasta Polski, sięga nawet IX w. Na przestrzeni wieków miasto przeżywało lata świetności, lecz kilkakrotnie stawało też na skraju całkowitego zniszczenia. Zasadniczy układ dzisiejszej Warszawy ukształtował się podczas odbudowy ze znacznych zniszczeń po II wojnie światowej.
Historia przed powstaniem miasta
Informacje na temat siedlisk ludzkich, które mogły dać początek miastu Warszawa są skąpe i pochodzą głównie z danych archeologicznych. Nad Wisłą od IX/X do XI w. istniał gród Stare Bródno. Oprócz niego w granicach współczesnej Warszawy znajdował się także gród Jazdów (od XII lub XIII w.) oraz osady Kamion (wedle dokumentu z 1065 r. wystawionego dla klasztoru w Mogilnie, dziś Kamionek), Gocław (w 1155 r. własność biskupa płockiego) i Solec (od XII w. port odbiorczy soli kamiennej, spławianej barkami z okolic Krakowa, osada targowa oraz przeprawa rzeczna).
Do powstania Warszawy przyczynił się pośrednio podział dzielnicowy Polski przez Bolesława Krzywoustego. Miało to zażegnać walki o władzę między jego synami, ale doprowadziło do osłabienia kraju, który od wschodu najeżdżali Litwini, docierając aż na Mazowsze. Z tego powodu dawny szlak handlowy, idący z Rusi do Bałtyku przez tereny nadbużańskie, zaczął biec po bezpieczniejszej, lewej stronie Wisły. Krzyżował się tam z lokalną przeprawą między Kamionem a Solcem, bronionym przez pobliski Jazdów.
Zdobycie podstępem i spalenie Jazdowa w 1262 r. przez dalszą niż dotąd wyprawę Litwinów zakończyło okres jego świetności jako ośrodka handlowego i zbrojnego, ale nie zatrzymało owocnych kupieckich kontaktów. Powstała nowa przeprawa przez rzekę, położona bardziej na północ, a wraz z nią nowy gród książęcy, założony przez Bolesława II Mazowieckiego. Stanął on na miejscu obecnego Zamku Królewskiego.

Przykłady:

Mokotów

(niem. Mokottau) – lewobrzeżna dzielnica Warszawy na południu miasta, leżąca po obu stronach skarpy wiślanej (Górny i Dolny Mokotów). Nazwa pochodzi od klasycystycznego zespołu pałacowo-ogrodowego księżnej Izabeli Lubomirskiej (fr. Mon Coteau). Jest to dzielnica mieszkalna wypełniona dużą ilością zieleni i parków miejskich, z których najbardziej znane to m.in. Pole Mokotowskie, Park Arkadia czy Królikarnia. Znajduje się tam także sporo zbiorników wodnych, zwłaszcza w dolinie Wisły. Największe z nich jest Jeziorko Czerniakowskie, które należy do miejskich rezerwatów przyrody. Zabudowa Mokotowa jest różnorodna. Niektóre części tego rozległego terenu zajmują wille (mieści się w nich wiele ambasad), podczas gdy w innych znajdują się osiedla bloków z wielkiej płyty. Według specjalistów z branży nieruchomości, ponad połowa najwyższej klasy apartamentowców w Polsce znajduje się właśnie na warszawskim Mokotowie. Pozostałością po przemyśle w tej dzielnicy jest usytuowany na południowym zachodzie Służewiec Przemysłowy, który obecnie zmienia się w obszar handlowy i biurowy. Część dzielnicy znajdująca się na wschodzie, niedaleko Wisły (okolica Siekierek), jest niezagospodarowana. Przez Mokotów przebiega linia warszawskiego metra, a z prawobrzeżną Warszawą łączy go oddany do użytku w 2002 roku Most Siekierkowski. W latach 1981-1995 na trasie między Mokotowem a Piasecznem kursowały trolejbusy, zastąpione potem przez autobusy podmiejskie. Na Mokotowie znajdował się także dworzec PKS (obecnie zlikwidowany).

Warszawska Syrenka

Warszawska Syrenka – symbol Warszawy, a także element jej herbu. Nie wiadomo, skąd syrena wzięła się w herbie Warszawy, w każdym razie była w nim już w II poł. XVI w. Wtedy jednak syrena ta miała zupełnie inny kształt niż dzisiaj. Miała ona tułów ptaka, ludzkie ręce, ogon ryby i ptasie nogi zakończone pazurami; prawdopodobnie średniowieczni mieszkańcy miasta nasłuchali się opowieści o dziwnych stworach żyjących w zamorskich krainach, a opowieść o syrenach szczególnie im się spodobała.

Warszawskie ZOO

Historia warszawskich zwierzyńców

Warszawa długo nie miała ogrodu zoologicznego z prawdziwego zdarzenia. Wprawdzie już Jan III Sobieski miał zwierzyniec w Wilanowie, a i później powstawały niewielkie menażerie prywatne, pod tym względem jednak Warszawa późno dołączyła do miast, takich jak Paryż, Amsterdam czy Budapeszt, czy wreszcie Poznań, który miał swój ogród zoologiczny już w 1875 roku. Wreszcie staraniem M. Pągowskiego powstał niewielki zwierzyniec na ulicy Koszykowej (1926). Zajmował powierzchnię zaledwie 750 m² ale znalazły się w nim ciekawe okazy zwierząt: niedźwiedź brunatny, lemury, koczkodany, aligator, kangur, jeżozwierz, aguti i wiele egzotycznych ptaków. Równocześnie wspólnym wysiłkiem kilku nauczycielii zoologii utworzono niewielki zwierzyniec przy ulicy Bagatela. Oba ogrody cieszyły się wielką sympatią Warszawiaków. W rok później zoo Pągowskiego przeniosło się na 10 tys. m² przy alei 3 Maja, jednakże koszty utrzymania były tak wysokie, że wkrótce ogród zaczął podupadać.

Uchwałą magistratu z dnia 14 czerwca 1927 przyjęto decyzję o utworzeniu Miejskiego Ogrodu Zoologicznego na Pradze. Prowadzenie ogrodu powierzono Wenantemu Burdzińskiemu - byłemu dyrektorowi i założycielowi ogrodu zoologicznego w Kijowie. Pierwszymi mieszkańcami ogrodu stały się zwierzęta z upadłego zwierzyńca Pągowskiego i innych, mniejszych menażerii.